ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ ΜΑΘΗΤΗ

 

Αγαπητοί γονείς οι βεβαιώσεις μετακίνησης μαθητών έχουν αποσταλεί στα mail που μας έχετε δηλώσει. Δυστυχώς το πρωί δεν ήταν εφικτό να τυπωθούν λόγω των καιρικών συνθηκών που προκάλεσαν την διακοπή ρεύματος για αρκετή ώρα. Παρακαλούμε αν δεν το έχετε λάβει να μας αποστείλετε στο mail του σχολείου (mail@nip-tavron.chan.sch.gr) ένα μήνυμα με το όνομα του παιδιού σας ώστε να σας αποστείλουμε και πάλι την βεβαίωση, καθώς μπορεί κάτι να αντιγράφηκε λάθος κατά την καταγραφή του mail σας στην καρτέλα στοιχείων του παιδιού σας. Παρακαλούμε στείλτε μήνυμα στο mail του σχολείου. Πρόκειται για προσωπικά δεδομένα των παιδιών και είναι χρέος μας να τα διαφυλάξουμε.

outdoor Classroom Day!!!

Κυκλοφορώ κι "αειφορώ" - Chania Film Festival

10 λεπτά που κρύβουν μέσα τους δουλειά 4 ετών, από τότε που η κλιματική αλλαγή έγινε βίωμα των παιδιών και θέμα παιδαγωγικής αναζήτησης του σχολείου, από τότε που η Αειφορία έμελλε να γίνει η ταυτότητα του σχολείου... Ποτέ φυσικά δεν φανταστήκαμε ότι η κουλτούρα του σχολείου και η ζωή μας σε αυτό θα γίνει ντοκιμαντέρ, μέχρι τη στιγμή που η φωτισμένη εκπαιδευτικός Διαμαντούλα Χειμωνίδου μας πρότεινε να λάβουμε μέρος στο Chania Film Festival! Οι δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε ήταν πολλές, παιδαγωγικές, συναισθηματικές, ηθικές... όμως ποτέ, ούτε για μια στιγμή δεν υπήρξε μέλος του τότε συλλόγου διδασκόντων (Αθηνά Μίχου, Αντωνία Αναγνωστάκη, Ανθή Καραμπούζη, Αναστασία Χατζόγλου, Μένια Μαραβελάκη) που να μην στήριξε την προσπάθεια αυτή! Φυσικά ευχαριστούμε θερμά τους γονείς του σχολείου μας που όλα αυτά τα χρόνια στέκονται δίπλα μας και συμμετέχουν σε κάθε δράση, αγκαλιάζουν κάθε σκέψη και πρόταση και γίνονται συνοδοιπόροι μας... Τίποτα δεν θα ήταν ίδιο αν δεν υπήρχαν δοτικοί και δημιουργικοί άνθρωποι όπως οι The Monk Band να επενδύσουν μουσικά την ταινία μας και σίγουρα όλοι (όπου κι αν βρίσκονται...) καμαρώνουν αυτή τη συλλογική προσπάθεια. Τέλος να πούμε και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον άνθρωπο που "φώτισε τα παιδαγωγικά μας μονοπάτια και μας οδήγησε στην Αειφορία". Στους τίτλους τέλους είναι όλοι αυτοί και τους ευχαριστούμε θερμά... Η εμπειρία μοναδική! Οι μεγάλοι όμως πρωταγωνιστές είναι τα παιδιά μας και τους ευχαριστούμε που μας δίνουν καθημερινά λόγους να γινόμαστε καλύτεροι...

Με λαδάκι τηγανίζω, το μπουκάλι μου γεμίζω και στο περιβάλλον το χαρίζω!

Η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης θεσπίστηκε στις 31 Οκτωβρίου 1924, κατά τη διάρκεια του 1ου Διεθνούς Συνέδριου Ταμιευτηρίων στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ο ιταλός Καθηγητής Φιλίπο Ραβίτσα ανακήρυξε την ημέρα ως Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης στη τελευταία ημέρα του συνεδρίου. Βικιπαίδεια

Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει όπως και οι ανάγκες... κι εμείς ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις των καιρών με μια εναλλακτική αποταμίευση... 

Τί είναι όμως αποταμίευση; Όλοι έχουμε στο νου μας τα χρήματα, όμως τί συμβαίνει στη φύση; Τα ζώα κάνουν αποταμίευση; Μα φυσικά και κάνουν! Καρπούς και διάφορα αγαθά είναι είδη που αποταμιεύουν τα ζώα!

Και δηλαδή μόνο χρήματα και είδη φαγητού μπορούμε να αποταμιεύσουμε;;; Όχι βέβαια! Υπάρχουν τόσοι εναλλακτικοί τρόποι αποταμίευσης... 

Εφημερίδες, ρούχα, παιχνίδια... υπάρχουν τόσες ανάγκες στον κόσμο!

Αλλά και λαδάκι, ναι αμέ! Λαδάκι για να γίνει βιοκαύσιμο! 

Ας δούμε πώς αυτό βοηθάει τη γη μας...

Το λαδάκι το τηγανίζουμε και μετά το πετάμε συνήθως στον νεροχύτη μας.... Ας το κάνουμε στην κουζίνα μας να δούμε... Τηγανίζουμε, το λαδάκι γεμίζει βρωμιές και για να το ξεφορτωθούμε το πετάμε στο νεροχύτη μας... Όμως πού πάει αυτό που πετάμε; Στη θάλασσα δυστυχώς, δημιουργώντας μια μεμβράνη που αρρωσταίνει τα ψαράκια καθώς περιέχει τοξικά στοιχεία και καταστρέφει το φυτοπλαγκτόν με το οποίο τρέφονται οι θαλάσσιοι οργανισμοί (άμεσα ή έμμεσα)... Όλα αυτά με τη σειρά τους προκαλούν ασθένειες στον ίδιο τον άνθρωπο που τα καταναλώνει... Μόνοι μας δηλαδή μολύνουμε την τροφή μας... 

Τί όμως μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτήν τη δυσάρεστη και επιβλαβή κατάσταση; Μα φυσικά να κάνουμε ανακύκλωση και αντί να πετάμε το λάδι στο νεροχύτη ή οπουδήποτε αλλού, να το μαζεύουμε σε μπουκάλες και να το πηγαίνουμε στο σχολείο. Εκεί θα τοποθετηθεί σύντομα ένας τεράστιος ειδικός κάδος και μέσα θα ρίχνουμε το λαδάκι. Έπειτα θα έρχεται ένα φορτηγό να το παίρνει και να το πηγαίνει στο εργοστάσιο. Εκεί θα μετατρέπεται σε βιοντίζελ για τα αυτοκίνητα! Ακούγεται υπέροχο! Γιατί και δεν θα μολύνονται οι θάλασσες και δεν θα πηγαίνει χαμένο το λάδι αλλά θα γίνεται πάλι κάτι αναγκαίο για τον άνθρωπο!

Ας το καταγράψουμε σε μία αφίσα! "Με λαδάκι τηγανίζω, το μπουκάλι μου γεμίζω, στο περιβάλλον το χαρίζω". Τώρα η αφίσα θα γίνει ετικέτα για κάθε μπουκάλι! Ένα ενημερωτικό σημείωμα θα συνοδεύσει κάθε παιδί στο σπίτι, ώστε να γνωρίζουν οι γονείς τί κάνουμε και γιατί και πόσο σημαντική είναι η δική τους συμβολή. 

Είναι πραγματικά υπέροχο ότι το λαδάκι από το σπίτι μας πάει στο σχολείο και με αυτή τη δράση θα επιστρέφει και πάλι στα σπίτια μας, δηλαδή θα καλύπτει και πάλι δικές μας ανάγκες ως βιοκαύσιμο.  Μάλιστα σύντομα θα υπάρξει και ένα είδος ανταλλακτικής οικονομίας καθώς με την πρώτη συλλογή θα λάβουμε και ένα αντάλλαγμα με το οποίο θα επιβραβεύσουμε τον κόσμο που θα ανταποκριθεί ώστε να λειτουργήσει ως κίνητρο. 

Το πόσο χαρούμενους μας έκανε όλη αυτή η προετοιμασία για τη δράση δεν λέγεται!

 Η συνέχεια έπεται συναρπαστική! 

Να ευχαριστήσουμε την εταιρία Reco Oil για την πρωτοβουλία της δράσης και ιδού η σύμβασή μας! 

Επίσης να ευχαριστήσουμε την τοπική επιχείρηση του Ταυρωνίτη Cretacon Green Energy για τη διάθεση των μπουκαλιών!

Όλοι μαζί είμαστε πάντα πιο δυνατοί στην προστασία της γης μας!

Γι’ αυτούς που με φωτιά ή μαχαίρι κίνησαν… (Ο. Ελύτης)

Το έπος του 1940 είναι από τα σημαντικότερα κομμάτια της ιστορίας των Ελλήνων που όμως δεν είναι ασύνδετη με την παγκόσμια ιστορία. Έτσι κάναμε το μάθημα παράλληλα με την δημιουργία. Αφηγηθήκαμε την ιστορία εντάσσοντάς την σε μια χρονική ιστοριογραμμή, με τα γεγονότα αρχής γενομένης από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως και τη Μάχη της Κρήτης και την απελευθέρωση της Ελλάδας. 

Είναι σημαντικό να διασυνδέσουν τα παιδιά τα τοπικά γεγονότα με τα εθνικά και τα ευρύτερα ευρωπαϊκά  γιατί έτσι θα αντιληφθούν τα βαθύτερα αίτια του πολέμου. 

Καθώς επιδιώξαμε την αναδιήγηση, ζωγραφίσαμε όλα όσα θα θέλαμε να τοποθετήσουμε πάνω στους χάρτες αναπαριστώντας με αυτόν τον τρόπο τα κομβικά γεγονότα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. 

Στη συνέχεια στήσαμε το σκηνικό με μια αυτοσχέδια βάση για την τοποθέτηση του κινητού με το οποίο θα βγάζαμε φωτογραφίες. 

Χρειαζόμασταν σταθερή βάση και συχνή αλλαγή των επιμέρους στοιχείων του σκηνικού μας. 

Το αποτέλεσμα σε ένα βίντεο με την παιδική ματιά, απλά, σύντομα και περιεκτικά

Χρόνια πολλά Ελλάδα, χρόνια πολλά Ελευθερία!!! Ας είμαστε πάντα ελεύθεροι στη σκέψη και στη βούληση και ας φροντίσουμε να γίνουν και τα παιδιά μας ελεύθεροι άνθρωποι...

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ 27/10/20

Κάποτε τέτοιες μέρες ετοιμαζόμασταν για την πρώτη μας ανοιχτή γιορτή... Φέτος θα είμαστε χωρίς γονείς αλλά ας ελπίσουμε να είναι μόνο φέτος. Την Τρίτη 27/10/20 τα παιδιά θα προσέλθουν στις 8:15 και θα αποχωρήσουν στις 10:00 εν όψει της εθνικής επετείου για το έπος του 1940. Τα δρομολόγια για τους μεταφερόμενους μαθητές θα γίνουν κανονικά.

Το μεν σώμα εστίν ημίν σήμα. (Πυθαγόρας)

Το σώμα μας αποτελεί έναν ιδιαίτερο μηχανισμό, πολύπλοκο και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Τα μυστικά του λοιπόν ανακαλύψαμε μαζί με τα παιδιά μέσα από παιχνίδια, πειράματα και βιωματικές δραστηριότητες.

Μια μαριονέτα έκανε την αρχή σχετικά με τις κινήσεις που κάνει το σώμα μας και είπαμε να πειραματιστούμε κι εμείς λίγο μαζί της προσπαθώντας να την κινήσουμε... δεν ήταν και πολύ εύκολο αλλά με αρκετή προσπάθεια την κάναμε όχι απλά να κουνιέται αλλά να επισκέπτεται τρέχοντας και τα υπόλοιπα τμήματα! Ο καλλιτέχνης Κeith Haring μας βοήθησε να εκφραστούμε καλλιτεχνικά με τα σώματά μας και να αποτυπώσουμε τις στάσεις μας εικαστικά.

Ποιος όμως ευθύνεται για τις κινήσεις μας αλλά και για ό,τι συμβαίνει στο σώμα μας;;;Ποιος είναι ο αρχηγός;;; Ποιος δίνει τις εντολές να κουνιόμαστε, να πεινάμε, να γελάμε;;; Μα ο εγκέφαλος φυσικά! Όλοι γίναμε για λίγο ο εγκέφαλος της τάξης δίνοντας εντολές και διασκεδάσαμε πολύ με αυτό το παιχνίδι! Ο αγαπημένος καλλιτέχνης της Λέβης, ο Jiacometti, έγινε αιτία να δημιουργήσουμε με αλουμινόχαρτο σώματα σε κίνηση!

Ας λύσουμε όμως και καμία άλλη απορία βρε παιδιά! Η καρδιά, τί γίνεται με την καρδιά;;; Γιατί την χρειαζόμαστε; Γιατί χωρίς αυτήν ο εγκέφαλος δεν έχει καμία αξία! Επομένως ο αρχηγός χρειάζεται και συνεργάτες! Η καρδιά χρειάζεται επίσης της φλέβες και τις αρτηρίες για να μεταφέρει το αίμα μέσα στο σώμα μας, εκεί όπου γίνεται μάχη ανάμεσα στα λευκά αιμοσφαίρια και τα μικρόβια και τα αιμοπετάλια παλεύουν να κλείσουν τις πληγές με τα ερυθρά να τρέχουν μεταφέροντας οξυγόνο! Όλα τα δραματοποιήσαμε και καταλάβαμε τί μάχες γίνονται μέσα μας!

Σιγά σιγά μπήκαν όλα στη θέση τους, το πεπτικό σύστημα με το στομάχι τον οισοφάγο και τα έντερα και το αναπνευστικό με τους πνεύμονές μας. Νιώθουμε την αναπνοή μας στο χέρι μας... Τα πιο απλά είναι και τα πιο όμορφα που συμβαίνουν στην κατασκευή μας... Όλα τα βιώσαμε με πειράματα και τοποθετήσαμε όλα τα όργανα στις θέσεις τους. 

Σειρά τώρα έχει ο σκελετός μας που συγκρατεί όλα αυτά τα στοιχεία και μας κρατάει όρθιους! Τόσα κόκαλα τοποθετημένα με τάξη... Φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε πολλές συνθέσεις ώστε να αντιληφθούμε πώς λειτουργεί το σκελετικό μας σύστημα. Ο Da  Vinci  είναι από τους πρώτους καλλιτέχνες που ενδιαφέρθηκε για τη δομή του σώματος ζωγραφίζοντας τον Βιτρούβιο σε ένα τέλειο τετράγωνο και σε έναν τέλειο κύκλο. Τόσο ιδιαίτερα δομημένο είναι το ανθρώπινο σώμα με τις συμμετρίες του που χωράει άψογα σε δύο μαθηματικά σύμβολα. Το ζωγραφίσαμε λοιπόν κι εμείς όπως ο καλλιτέχνης αλλά και ελεύθερα, είδαμε ακτινογραφίες και φτιάξαμε τη δική μας (με αρκετή φαντασία φυσικά) και χρησιμοποιώντας άχρηστα υλικά δώσαμε κίνηση στον σκελετό ανάλογα με τις εικόνες που μας έδιναν οι κυρίες! 

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έπεσε και η ιδέα: Να χορέψουμε σκελετικά;;; Μα φυσικά! Αυτό και όχι μόνο! Χορέψαμε, δημιουργήσαμε σώματα με υλικά που μας έφερε η Πόλκα, μάθαμε για τις τροφές που δυναμώνουν το σώμα μας και κάναμε πολλά και ενδιαφέροντα παιχνίδια για όλους τους μηχανισμούς που μας διέπουν.

Τώρα πια έφτασε η ώρα της σύνθεσης. Το σώμα που όλες τις προηγούμενες μέρες διερευνούσαμε εσωτερικά, έφτασε στα τελευταία στρώματα, το δέρμα και τα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά. Η κυρία Αντωνία έγινε το μοντέλο όπου τοποθετήσαμε όλα τα καρτελάκια με τα μέλη του σώματός μας! 

Ολοκληρώνοντας τη θεματική μας, αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και τα τρία τμήματα δημιουργώντας με το σώμα μας και τις αμέτρητες δυνατότητές του. Πήραμε λοιπόν ένα αγαπημένο τραγούδι και το αποδομήσαμε στα συστατικά του στοιχεία, τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική και ιδού το αποτέλεσμα... 

Ευχαριστούμε τον καλό μας συνεργάτη, Παναγιώτη Καλογερίδη, για τη μουσική του επένδυση!